Dongju! Dongwon!
Kang Dongju!
Kang Dongwon!
Dongwon, Dongju!
Awak okeykah?
Saya okey...
Dongju...
Dongwon...
Dongju...
(Episod 16)
Apa awak cakapkan?
Saya terkejut saya
tak dengar dengan betul.
Jadi Donghui, apa Donghui kata?
Kenapa orang tak tumpu
perhatian kepada anak-anak
dan adakah ia sebab
mereka anak-anaknya.
Dia marahkah?
Dia kata kenapa kita
tak hiraukan anak-anaknya
sedangkan kita keluarga!
Kita tak boleh diskriminasikan
orang begitu!
Saya terlupa mereka anak dia.
Apa lagi yang Donghui kata?
Saya tak rasa boleh ulang...
Cakaplah!
Awak dah patahkan hati Soshim,
jadi kenapa berpura-pura
takut sekarang?
Kenapa jerit pada Misuk...
Kenapa jerit pada Cik Choi?
Bukan dia patut disalahkan!
Itu...
Itu kata-katanya.
Ia sebab mereka anak-anaknya,
dan maknya buang dia begitu.
Oh!
Saya tak guna! Saya gila!
Kenapa awak kata begitu?
Awak tahu apa
saya kata pada Donghui?
Saya kata yang kami anggap
dia seperti keluarga,
walaupun kami tak ada
ikatan darah.
Tunggu, apa awak kata?
Awak kata begitu pada Donghui?
Tak mungkin!
Saya juga kata
mereka beri amaran,
kita tak patut terima dia,
walaupun dia mati kesejukan
atau kelaparan!
Kenapa? Awak dah gila?
Awak benar-benar dah gila?
Awak kata begitu padanya?
Tak guna!
Awak dah gila? Awak dah gila?
Itu ayat daripada uji bakat,
dan saya sedang berlatih,
dan saya terjumpa Donghui.
Saya tak fikir panjang...
Awak tak fikir apa-apa, kan?
Langsung tidak?
Begitulah orang mati!
Saya terlupa tentang Donghui
ditinggalkan maknya.
Saya ingat mak
lahirkan Donghui.
Saya ingat dia
anak kandung mak!
Kalau saya tak
anggap dia begitu,
mak fikir saya akan
cakap begitu padanya?
Bukannya saya mabuk!
Tapi, maaf.
Daripada duduk di sini begini,
bukan awak patut
cari anak-anak?
Bukan awak kata
mereka lari dari rumah?
Kenapa mereka lari dari rumah?
Saya pasti mereka
di rumah kawan mereka dan
tak jawab panggilan Donghui!
Nenek, datuk, ayah!
Mak Cik Dongju lari dari rumah!
Saya cuma nak periksa,
dan saya jumpa surat
dalam bilik mak.
Ia ucap terima kasih
besarkan mereka, dan kata
mereka nak cari
mak kandung mereka.
Ia tulis jangan cari mereka.
Guksu, tolong cari
Dongwon dan Dongju.
Awak saja saya boleh minta.
Awak nak ke mana?
Kita cuma mengganggu
orang lain.
Kita tunggu di sini.
Biar Dongtak dan yang
lain cari mereka.
Kenapa?
Awak masih rasa sakit?
Boleh cucuk jari saya lagi?
Kenapa tinggalkan bayi di sini?
Awak tinggalkan
anak awak di sini,
jadi awak patut lupakan mereka,
teruskan hidup dan
hidup dengan lebih baik.
Kenapa awak kembali?
Betul.
Awak kembali sebab
rindukan anak awak.
Awak mungkin nak
tahu keadaan dia,
dia tak dilayan
buruk oleh saya.
Tapi saya...
Lepas ambil Donghui,
saya bencikan dia seminggu,
dan lepas itu,
saya besarkan dia
seperti anak sendiri, seperti
Dongtak, Dongok, dan Dongseok.
Saya salahkan ibu bapa
yang lahirkan dia
walaupun tak boleh
besarkan dia.
Bayi itu tak bersalah...
Saya besarkan dia
seperti anak sendiri.
Saya beritahu semua
apa saya buat,
saya besarkan dia
seperti anak sendiri.
Pada minggu pertama,
saya tak jaga dia dengan baik
semasa dia menangis atau lapar.
Saya tak tukar
lampin kotornya pun.
Saya terlalu muda dulu.
Saya terlalu muda,
dan saya marah, sangat marah.
Tapi...
Lepas masa berlalu,
perasaan bersalah timbul
dan seminggu lagi
saya asyik menangis.
Saya cuba lupakan minggu itu...
Saya cuba semuanya,
tapi ia buat saya menangis...
Semua salah saya, Soshim!
Saya patut besarkan dia!
Tapi saya paksa
awak terima dia!
Maafkan saya!
Sudah berapa lama dia
tahu saya bukan mak dia?
Ia pasti buat dia patah hati
pura-pura dia tak tahu apa-apa.
Pasti sukar baginya...
Aduhai!
Ke mana mereka pergi?
-Mereka dah dijumpai? / -Tidak.
Benar mereka lari dari rumah?
Ini gilalah!
Dongwon!
Dongju!
Dongwon!
- Dongwon! / - Lihat di sana.
Dongju!
Hai. Awak nampak
budak-budak ini?
- Tidak. / - Oh...
Dongwon...
Jeonga...
Anak-anak hilang.
Dongwon dan Dongju...
Hilang.
Kalau awak di sini,
ini tak akan berlaku.
Kalau awak tak tinggalkan kami,
kalau kita beritahu
kita ibu bapa mereka,
ini tak akan berlaku!
Awak sangat teruk.
Semua ini salah awak.
Mereka lari dari
rumah sebab awak.
Semua ini salah awak!
Apa kita nak buat tentang
Dongwon dan Dongju?
Anak-anak kita...
Macam mana nak cari mereka?
Beritahu saya!
Saya kata beritahu saya!
Terima kasih kerana sedar.
Maafkan saya.
Saya tak akan biarkan orang
lain tercedera kerana saya.
Saya akan balas dendam
untuk ayah sendiri.
Saya akan tangkap Oh Chisu.
Saya akan pastikan
ayah mati dengan tenang
dan usaha awak tak sia-sia.
Ia perlu jadi Oh Seunghun?
Tak boleh orang lain?
Tak, saya tak nak orang lain.
Ia perlu jadi Seunghun.
Itu saja awak boleh buat?
Itu saja kerja awak boleh cari?
Ya, itu saja saya boleh buat.
Kalau begitu!
Biar saya gunakan awak.
Saya mahukan Seunghun kembali,
tapi saya tak boleh
fikir cara lain.
Helo, En. Oh.
Tak, saya tak sibuk.
Beritahu di mana awak,
dan saya akan datang.
Ya, baik. Saya datang sekarang.
En. Oh!
Saya tahu saya tak cukup baik
untuk jadi menantu awak.
Tapi saya akan cuba
belajar jadi lebih baik.
Kalau awak terima saya...
Apa awak buat?
Awak dah makan?
Saya tanya apa awak buat!
Saya belum makan,
jadi mari makan.
Apa awak sedang buat?
Kenapa letak telefon saya?
Kenapa buat begitu? Saya tanya!
Jadi mari kita minum.
Mana bar terdekat...
Bastard!
Lepas masa berlalu,
awak masih sama!
Awak tak berubah,
Kang Dongseok!
Awak masih kurang sopan
dan tak guna jijik!
Awak cuma ada maruah awak,
jadi apabila seseorang
lukakan awak, awak marah.
Tapi awak tak
pedulikan orang lain!
Awak tak berhak
mengkritik mak saya.
Awak lebih teruk
daripada mak saya.
Daripada semua lelaki
saya jumpa dalam hidup,
awak paling kejam!
Ya!
Katakan awak betul.
Mari kita makan
atau minum sesuatu.
Saya sedang bercakap
dengan awak!
Jangan fikir awak
boleh paksa saya!
Saya tak akan
dengar cakap awak!
Saya bukan dungu
dari 15 tahun lepas
yang tak tahu apa
nak buat bersama awak!
Itu yang saya katakan!
Awak boleh buat saya terima
balasan atas semua
kesilapan saya buat pada awak.
Keluar dari hidup saya.
Beri saya ruang untuk bernafas.
Saya nak hidup dengan
tenang tanpa awak.
Kalau awak rasa bersalah
atas apa awak buat pada saya,
keluar dari hidup saya.
Tolong, saya merayu pada awak.
Semasa ayah awak masih hidup,
dia pinjam
sejuta dolar daripada
Wang Tunai Gembira.
Tak mungkin.
Kenapa ayah nak
pinjam sejuta dolar?
Saya tahu keluarga awak
tak begitu okey sekarang,
jadi saya tak nak buat.
Kalau awak berpisah
dengan Seunghun,
saya buang itu
dalam tong sampah.
Saya tak percaya ini.
Kalau ayah pinjamkan duit ini,
perniagaan tak akan merudum...
Sekarang, awak dapat sapina.
Saya akan menang perbicaraan,
dan saya akan tarik
semua harta awak.
En. Oh!
Akaun bank awak
telah dibekukan.
Saya akan tunjukkan sikit demi
sikit apa saya boleh buat
kalau tak ikut cakap saya.
Malam tadi, ayah balik rumah
Dengan sekotak krayon
Ada banyak benda saya nak lukis
Tapi kertas saya sangat kecil
Lepas lukis muka ayah,
saya tertidur
Apa khabar, ayah?
Saya sangat baik!
Saya nak minum dengan ayah...
Dulu ayah kerap
muncul dalam mimpi,
tapi sekarang tidak lagi.
Ayah marah dengan saya?
Ayah jual mahal?
Jangan begitu dengan anak ayah!
Ya!
En. Cha Yeonggo! Awak terbaik!
Terbaik...
Ayah, awak terbaik!
Ayah, awak terbaik.
Ayah, saya rindukan awak.
Ayah...
Donghui! Awak okeykah?
Apa terjadi pada awak!
Awak sedang sembuh daripada
insiden kelas golf itu!
Awak tercedera di mana?
Kenapa ada darah
di muka dan tangan?
Kenapa keluarkan itu? Baring!
Awak perlu buat imbasan CT!
Tak apa.
Saya perlu cari anak-anak.
Mereka dah dijumpai.
Dongwon sedang beli snek,
dan polis jumpa mereka.
Mereka berada di balai polis.
Maaf, saya...
Dongwon!
Dongju!
Maafkan saya, Dongju.
Saya benar-benar minta maaf.
Saya akan kira berapa skirt
dan seluar dalam awak
ada mulai sekarang.
Awak bukan dijumpai
di bawah jambatan.
Awak patut periksa betul-betul.
Sebenarnya, saya
bukan lari kerana itu.
Saya memang nak
lari dari rumah.
Jadi saya tak perlu ke sekolah.
Apa awak kata?
Kami gagal kerana awak!
Kenapa orang larikan diri
nak snek?
Siapa kata orang lari
tak boleh makan snek?
Dongok, orang lari
tak boleh makan snek?
Kenapa? Boleh.
Dongtak, orang lari
boleh makan snek, kan?
Tidak.
Orang lari tak boleh
makan apa-apa.
Macam mana awak boleh makan
sedangkan keluarga kerisauan?
Awak dengar itu?
Awak pun kata awak lapar!
Lupakannya.
Saya tak boleh cakap
dengan budak seperti awak.
Apa maksud awak
budak macam saya?
Dongwon, Dongju, jangan gaduh.
Ya!
Kalau gaduh di balai polis,
mereka boleh tahan awak.
Awak nak begitu?
Dongok, mari balik.
Okey. Kita balik dan cakap.
Aduhai.
Oh.
Terima kasih!
Jaga diri.
- Terima kasih. / - Jumpa lagi.
Ya, terima kasih.
Mari, mari.
Masuk!
Sebentar.
Kenapa?
Mul tahukah
kami ditemui bawah jambatan?
Kalau dia tak layan
saya seperti pak ciknya,
saya betul nak larikan diri!
Aduhai!
Awak nak terus cakap begitu?
Saya dah kata awak bukan
dijumpai di bawah jambatan!
Kenapa tak percayakan saya?
Ya.
Awak bukan dijumpai
bawah jambatan.
Tapi mak tak lahirkan
kami juga!
Saya dah siasat,
jadi jangan tipu!
Saya tak nampak mak
lahirkan awak,
tapi begitu juga dengan
Dongok dan Dongseok.
Dongtak,
maksud awak saya pun dilahirkan
di bawah jambatan?
Kenapa awak tanya begitu?
Tak ada yang dijumpai
di bawah jambatan!
Saya perlu ke tandas.
Mari kita balik!
Kenapa selalu nak ke tandas?
Sama seperti datuk!
Lihat? Apabila Dongwon
nak ke tandas seperti datuk,
itu bermakna awak
darah daging kami.
Saya nak masuk kereta dulu!
Budak baik.
Ok, masuk.
Ok?
Dongtak,
awak tak nampak
mak lahirkan saya?
Saya pun dijumpai
di bawah jambatan?
Saya kata tidak!
Tak, tak! Masuk.
Dongok, jadi budak baik
dan masuk. Masuk.
Bukan begitu, okey?
Jangan buat silap.
Awak risaukan diri awak!
Dongseok!
Awak baru balik?
Kenapa awak berada di luar?
Ada satu lagi bom
meletup di rumah.
Tak ada sehari
berlalu tanpa masalah.
Nak lari juga, Shik?
Demi rambut kita?
Sudah lambat.
Kita patut lari dulu lagi.
Ada sesuatu berlaku?
Nombor 1,
lepas soal siapa
ibu bapa mereka,
Dongju dan Dongwon
lari dari rumah.
Dongju sangat bijak.
Saya tahu ini akan berlaku,
tapi saya tak sangka
secepat ini.
Lihat? Awak tak jumpa mereka?
Nasib baik dah jumpa.
Dongtak dan Dongok
pergi dapatkan mereka.
Itu berita baik.
Nombor 2,
Donghui dah lama tahu.
Soshim bukan mak kandungnya.
Mak kandungnya tinggalkan
dia di depan pintu,
dia dah lama tahu tentang itu.
Awak fikir sebab
itu dia jadi ganas
dan mula pukul orang?
Dulu dia selalu ikut Soshim,
dan Soshim sayangkan dia lebih
daripada Dongseok.
Saya tahu!
Apabila awak balik,
dia tak peduli,
tapi setiap kali sesuatu
terjadi pada Donghui,
dia buat tofu dan
masak banyak benda!
Apa!
Kenapa mereka lama sangat?
Ya. Mereka patut dah sampai.
Pergi mandi.
Anak-anak sayang...
Pak cik benar-benar minta maaf.
Kami salah cakap
dan kelirukan awak. Maaf.
Ya. Sekarang kami ingat
bila ayah awak balik.
Yakah?
Tentulah!
Kami akan beritahu
jam, minit dan saat!
Ayah awak datang!
10 tahun lepas,
pada 25 Disember!
- 9:09:09! / - 8:08:08!
Apa?
Awak kata 9!
8, 8, 8! Saya kata 8!
Dongju, tunggu saya!
Awak dungukah?
Apa?
Saya tak setuju dengan Dongju.
Saya tak peduli kalau
mak tak lahirkan kami.
Jadi jangan sesiapa hilang
rambut lagi kerana itu.
Mari kita masuk.
Mak, Dongwon dan Dongju
dah balik rumah.
Datuk! Yeongchun!
Dongwon dan Dongju dah balik!
Nasib baik.
Ayah...
Okey, kembar dah pulang.
Macam mana dengan Donghui?
Tanya apa terjadi pada Donghui.
Oh!
- Oh, tuhan! / - Mak, mak!
Awak ke mana?
Jambatan mereka
tinggalkan kami.
Saya rancang nak
balik lepas 3 hari
kalau ia tak seronok
seperti saya harapkan.
Awak masih tak rasa
saya mak kandung awak?
Tidak.
Saya tak fikirkannya langsung.
Awak baik,
jadi awak tak pandai menipu.
Jadi beritahu hal sebenar!
Awak tak lahirkan kami, kan?
Awak bukan mak kandung kami?
Tidak.
Dongwon, Dongju,
boleh saya cakap dengan awak?
Awak betul.
Orang yang awak panggil
mak itu bukan mak awak.
Apa?
Dia dah gilakah?
Jadi saya betul!
Kami ditemui bawah jambatan!
Orang yang awak panggil mak
itu bukan mak awak
tapi nenek awak.
Apa?
Apa maksud awak dengan itu?
Dia dah gila?
Mereka tak boleh terima!
Apa saya boleh katakan ialah
awak bukan ditemui
bawah jambatan.
Kita sedarah, keluarga.
Seperti saya, Donghui,
Dongtak, dan Dongok.
Saya tak faham
langsung apa awak kata.
Saya pun tak faham.
Jangan berkias.
Cakap dengan terang.
Siapa mak kami?
Ia mungkin saya atau Dongtak,
atau Dongok,
atau Donghui.
Apa?
Oh, ayah perlu berus gigi.
Kalau awak nak tahu,
sertai mereka.
Donghui?
Ada dengar tentang dia?
Awak mungkin ayah kami?
Ya, mungkin.
Dongtak mungkin ayah kami juga?
Ya.
Tidak! Itu bermakna
Mul abang saya!
Kalau Mul tahu, matilah saya.
Boleh rahsiakan daripada Mul?
Baiklah.
Tapi awak perlu
beri kami masa juga.
Kami tak buat untuk tipu awak.
Kami ada sebab yang
baik tak beritahu awak.
Boleh awak buat begitu?
Saya harap awak ayah kami.
Asalkan bukan Donghui ayah
kami, saya okey.
Tentulah!
Adakah ia sebab
ayah mereka buang
maknya seperti sampah?
Oh, rasanya bagus!
Haeju.
Mereka nampak sama, kan?
Itu di sana,
dan sebelah itu...
- Apa? / - Dia nampak sangat...
Apa?
Haewon!
Awak seronok mandi?
Ini semua barang kita!
Kenapa ada di luar?
Kita dihalau.
Ada lelaki menakutkan datang
dan alihkan barang ke luar.
Awak cakap tentang orang lain?
Jadi? Awak berdiri saja?
Awak tak protes sementara
mereka buat begini?
Tak! Anak mak tak buat begitu!
Saya dicakar di sini, sini
dan ada lebam di sini.
Sebelah ini lebih serius,
tapi memandangkan saya tak
boleh buka baju di sini,
saya tunjuk kemudian.
Wanita itu!
Dia kata nak beri
sampai bulan depan!
Kenapa tikam kita begini?
Saya dah cuba.
Saya merayu dan merayu,
tapi tak ada apa berkesan.
Apartmen ini telah dijual.
Yakah? Apa kita nak buat?
Tidak!
Apa maksud awak?
Kita patut makan dulu.
Mari.
Awak dah gilakah?
Macam mana nak makan
pada masa begini?
Saya boleh, awak patut ikut.
Makanlah sup.
Kenapa tak makan? Ia sedap.
Mak, makan.
Awak pun makan.
Saya tak nak makan!
Awak makan semuanya!
Saya pun tak nak makan.
Mari, mak.
Mulai sekarang,
kita mungkin tak dapat makan.
Kita mungkin akan kelaparan.
Sebelum ayah mati, dia pinjam
sejuta dolar daripada
Wang Tunai Gembira.
Untuk bayar itu kembali,
awak perlu lupakan stek, mak.
Haeju, awak tak boleh
beli alat solek.
Kita perlu tidur...
Gyeongju bandar besar,
jadi saya pasti kita
boleh cari tempat nak tidur.
Saya akan balas dendam
untuk ayah sendiri.
Saya akan tangkap Oh Chisu.
Serta...
Saya akan pastikan
ayah mati dengan tenang
dan pastikan usaha
ayah tak sia-sia.
Dua kopi. Bawa ke meja saya.
Simpan duit tukar.
Oh! Puan Lee! Di sini.
Tak mungkin!
Kenapa suami saya
pinjam duit itu?
Saya tak pernah
dengar daripadanya!
Sebab itu ada undang-undang.
Undang-undang
akan uruskan semua,
jadi kenapa awak marah?
Ada banyak benda nak
marah mulai sekarang.
Jadi bertenang, Puan Lee.
Macam mana kami nak
bayar sejuta dolar?
Awak cuba bunuh kami semua?
Kenapa awak kata begitu?
Kalau sesiapa dengar...
Tak berterima kasih!
Mereka akan kata awak
tak berterima kasih!
Suami saya baik dengan awak!
Tolonglah jadi matang.
Berapa lama nak terus
dalam masa lalu
dan hidup tanpa tahu apa-apa?
Fikirkan usia awak, wanita tua!
Apa?
Awak panggil saya "wanita tua"?
Tak guna! Berani awak!
Lihat sini, wanita tua.
Berapa usia awak?
Awak 5-6 tahun lebih muda
daripada saya?
Betul?
Apa?
Mak!
Awak...
Oh Chisu! Awak!
Saya rasa bersalah awak jadi
begini, jadi saya layankan,
tapi awak tak belajar apa-apa.
Lihat, wanita tua.
Suami awak mati 8 tahun lepas,
dan sekarang awak tak berduit.
Itu realiti awak!
Awak patut takut dengan saya!
Jangan berlagak!
Apa awak baru kata?
Ingat apa saya beritahu awak?
Saya akan tunjukkan
satu demi satu?
Semoga berjaya.
Mak! Mak, mak! Bangun!
En. Oh Chisu orang yang baik.
Lepas ayah Haewon mati,
dia bayar untuk
pengebumian, sewakan rumah,
dan bantu jaga mereka,
beri duit setiap bulan.
Keluarga Haewon tak patut
lupakan semua itu.
Kalau mereka lupa,
mereka binatang.
Ia nampak seperti
masalah penyesuaian diri.
Kebolehannya untuk memahami
orang lain akan merosot, jadi
dia tak dapat berkomunikasi,
dan mungkin dia
tak dapat bercakap.
Mak?
Pandang saya.
Lihat saya dan cakap sesuatu.
Lihat saya.
Mak, lihat saya.
Awak cam saya?
Apa?
Selamat tinggal.
Jumpa lagi!
Jaga-jaga dengan kereta!
Jumpa lagi esok!
Oh!
Saya bukan ambil gambar awak.
Saya ambil gambar saya.
Awak muncul di belakang saya...
Saya akan buang.
Saya nak buang.
Budak tahun 2 dah keluar?
Maaf?
Budak tahun 2 dah keluar?
Oh! Ya, mereka baru keluar.
Terima kasih.
Oh...
Dia kacak.
Dia permata Gyeongju.
Helo, abang Dongwon!
Awak siapa?
Saya teman wanita Dongwon,
Shin Minji.
Begitu.
Awak tahu di mana
Dongwon dan Dongju?
Selamat tinggal.
Awak percaya apa Dongseok kata?
Ya. Dia pendakwa raya,
jadi dia tak tipu.
Jadi siapa ayah kita?
Boleh kita tanam ini
dan lupakannya?
Kenapa?
Ia tak penting kalau
Dongtak ayah kita
atau Dongseok ayah kita.
Mul akan bunuh saya.
Kita tak boleh sembunyikan
kebenaran kerana itu!
Kita tanamnya! Saya akan
belikan ayam goreng.
Tidak!
Kita tanamnya!
Tidak!
Ayuhlah!
Saya tak akan
tanam kerana awak!
Saya harap datuk ayah kita.
Hebat!
Kalau datuk ayah kita,
Mul jadi cucu saya, Dongju!
Kang Dongju, Kang Dongwon!
- Donghui. / - Donghui.
Awak datang sebab
takut kami lari?
Saya rasa dia nak pukul kita.
Seronok lari dari rumah?
Kalau saya kata seronok,
awak akan pukul kami, kan?
Saya pun nak larikan diri.
- Apa? / - Apa?
Siapa nak lari dengan saya?
Saya cuma bawa dua orang.
Berapa banyak seluar dalam
Dongju dalam?
Saya periksa laci, ada lima.
Berapa semua yang dia ada?
Saya tak tahu.
Apa dalam fikirannya,
kalau dia pergi sekolah,
dan apa dia pakai ke sekolah!
Boleh tumpu perhatian pada itu?
Tak ada yang tumpu
perhatian padanya!
Jadi awak tak boleh
tumpukan perhatian kepadanya?
Saya selalu belikan
seluar dalam.
Donghui, awak tak tahu apa-apa.
Maaf! Saya nak ambil ini!
Maaf.
Maaf!
- Saya? / - Ya.
Saya benar-benar minta maaf,
tapi boleh saya minta bantuan?
Bantuan apa?
Saya kehilangan dompet
di kawasan ini.
Awak kehilangan dompet!
Saya benar-benar minta maaf,
tapi boleh pinjamkan
duit untuk bas?
Sebentar.
Sini. Guna ini untuk tambang.
Oh, terima kasih.
Selamat tinggal.
Maaf.
Maaf, tapi boleh
pinjamkan $30 lagi?
Saya tak makan sepanjang hari,
dan saya kelaparan.
Awak pasti sangat kelaparan!
Sebentar!
Kira jumlah ini.
Siapa awak?
Apa awak buat sekarang?
Apa awak buat? Apa awak buat?
Bukan awak kata
awak kehilangan dompet?
Ini siapa punya?
Tak guna!
Berani awak cuba tipu dia?
Sebab dia kelihatan
sedikit lembab!
Dongok!
Sebentar, Dongok.
Ke tepi.
Maksud saya...
Saya tak maksudkan begitu.
Saya bukan lembab.
Saya bukan dungu.
Mak saya kata begini.
"Dongok bukan dungu."
Mak saya...
Oh! Tak guna!
Masuk!
Awak tak nak balik?
Ya.
Jangan risaukan saya.
Balik dulu.
Okey.
Awak kenal En. Oh Chisu?
Kenapa awak tanya?
En. Kang, ada orang
datang jumpa awak.
Kenapa belum balik ke Seoul?
Saya jumpa dia.
Wanita awak cintakan.
Tak kira kasihan, nak tahu,
bencikan diri atau apa-apa.
Awak tak boleh cintakan
wanita kerana perasaan itu.
Itu untuk apa?
Awak ingatkan saya
kepada diri saya.
Lihat orang
dan bersangka buruk.
- Dongseok! / -Pentingkan diri,
kebudak-budakan, kejam,
dan sangat berbangga.
Tak hiraukan
perasaan orang lain.
Dongseok!
Dia asyik suruh saya
keluar dari hidupnya,
dan itu saja cara
dia boleh bernafas,
dan saya fikir nak buat begitu,
tapi saya akan teruskannya.
Siapa peduli perasaannya?
Saya tak peduli kalau
dia mati sesak nafas.
Tanpa dia, saya
tak boleh bernafas.
Terima kasih, Han Jaegyeong.
Buat saya sedar betapa
tak gunanya saya.
Kang Dongwon, awak...
Matilah awak...
Apa? Apartmen bersama?
Hentikan!
Dongok, mari kita bercakap.
Sebentar.
Jauhi dia!
Siasatan akan bermula.
Tolong beri kerjasama.
Apa Haewon kata tak berasas.
Keluar! Dongseok bawa wanita!
Apa?
Ia Haewon!